27.1.07

ο θυμός



















σήμερα είμαι θυμωμένη... πολύ!
αυτό που με τρώει και με σκοτώνει,
δεν θα το στείλω μέσα μου...
όχι, δεν θα ξανασκεφτώ να πάρω χάπια,
το μπαλκόνι το φοβάμαι....
μια θηλιά στο λαιμό πια θα μου ταίριαζε...

όχι! όχι!

δεν θα τους κάνω τη χάρη...


και προπάντων στη μαμά,
που θα με κλάψει... δε λέω...
ίσως στα τυπικά,
ίσως καταλάβει, μετά...
ίσως πολύ μετά...

που χθές διασκέδαζα με το "ατυχηματάκι" στην κουζίνα...
έτρεξα να σας
το πω, να γελάσει το χειλάκι σας...
στο "βασίλειο" του μαγειρείου μου,
(τόση κουβέντα γίνεται πια με τους βασιλιάδες)

τα πάντα μπορούν να συμβούν...

αλλά, μετά τηλεφώνησε... από την Αυστραλία
(εκεί ζει πιά...)

δεν θυμόταν την ιστορία της Ανδρομέδας...
και πήρε να ρωτήσει, να της θυμίσω...
και της είπα,

ήταν που βρέθηκε με το "φιλόσοφο"
έτσι λένε στην παροικία του Σύδνεϋ,
τον Κο Γιώργο...
(ο μόνος άνθρωπος που του είπα,
όταν τον γνώρισα,
ότι τον βλέπω πια σαν "μπαμπά" μου...
και μου 'πε, "μακάρι να 'σουν κόρη μου"...
μαζί ξαναδιαβάσαμε τα διηγήματα του Όμηρου Πέλλα,
γιατί ήταν κοντοχωριανός του
και μου ανάλυσε τα "κατατόπια"...)

και μετά να "στείλει" το δηλητήριο της...

ήταν που της είπα,
όταν ρώτησε τι κάνει ο μικρός, (ο αδερφός μου),
ότι να! χθες τηγάνισε κεφτέδες (τέλειοι!... σας λέω)
και μας έφερε από τον πρώτο όροφο που μένει πιά
(στο παλιό μου γραφειάκι)
να φάμε και μεις...

και η απάντηση...
αντί να χαρεί που τα "παιδιά" αλληλοβοηθούνται... είπε:
"έτσι όπως τα κάνατε, θα σας πάρουν τα διαμερίσματα"...
αναφερόμενη στα δικαστικά...

και μείς που τηρήσαμε την προτροπή της...
"μην πειράξετε τη "μικρή", δηλαδή την πρώην νύφη της,
με άμεση εμπλοκή στην απάτη...
αφήσαμε κάποιες αγωγές πίσω...
δηλαδή ο "σεβασμός'" κρίθηκε ολιγωρία...
γιατί συμφωνήσαμε,αφού μεγαλώνει τη μπέμπα μας -
δεν είναι καν 3 χρονών...
πρέπει το παιδάκι να μεγαλώσει με ηρεμία...
(και μου μοιάζει... η "σκα@τούλα...
κοιτάω παιδικές φωτό μου και διαφέρουμε μόνο λίγο στο μάτια,
έχει ακριβώς τα μάτια του Γρηγόρη, του μπαμπά μου)

και ανοίγω τα κιτάπια,
ξέρω και λίγα από λογιστικά...
(κάτι από το μαγαζί μας, κάτι η τράπεζα)
η πραγματική υλική ζημιά,
που προξένησε η "μικρή" σε μένα μόνο,
ανέρχεται στα 171.400,00 €...
αλήθεια... με χαρτιά και πιστοποιήσεις...

το αποτέλεσμα
πίεση: 178 η μεγάλη, 108 η μικρή, 102 παλμοί....

ενημέρωσα τον αδερφό μου φυσικά...
πήγε τρέχοντας στο δικηγόρο...
(που μελετάει ενδελεχώς το θέμα)
και με συμβούλεψε...
άμα βλέπω κλήση από τη μαμά,
μη σηκώνω το τηλέφωνο...
όχι άλλη "ασθένεια"...

και ο θυμός έγινε οργή...

κάπου να ξεσπάσει...
όχι λεπίδα στη φλέβα,
μη χυθεί αίμα...

στον σύντροφο μου...
είπα κουβέντες "δηλητήριο"
η άμυνα... προστασία για κάτι,
που γίνεται "βέλος" σε άλλον...

και στην "τρέλα" μου, μετά από καιρό
πήγα από το μπαρ- στέκι...
γνωστοί και φίλοι...
δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν...
στην άκρη... να παρατηρώ,
αλλά να μη "βλέπω" γύρω μου...

το πρωί, όφειλα τη "συγνώμη" στον καλό μου
και κρατούσε "μούτρα"
σαν παιδάκι, που του πήραν το παιχνίδι,
ακόμα και αν ...στο χαζοκούτι...
ο Ευτύχης, στην κουζίνα της μαμάς,
είχε την πόλη του... και τα φαγάκια τους...
(διαφωνούμε περί γεύσης... αλλά μου 'ταξε...
λάχανο αρμιά - το τουρσί για τα γιαπράκια -λαχανοντολμάδες)...

πρίν λίγο, εκεί που είχαμε γκρίνια...
και έγραφα ...
"το μπλόγκ σου και τα παρεπόμενα...
πες μου πως..., να κάνω και το δικό μου..."

κλείνω γρήγορα...

να στήσουμε και το δικό του...

(μου ΄πε, μη με αναφέρεις στο δικό σου...
αλλά η "διαστροφή" μου δεν μου το επιτρέπει...
θα σας πω.... )

και όλα καταλάγιασαν....
τώρα πιά είμαι χαλαρή....
θα ΄ρθει και η γαλήνη...

8 σχόλια:

allmylife είπε...

βεβαίως και θα μας πεις!
τον θέλουμε εδώ μαζί μας,
να του πεις!

και να μας λες.
και όσο λες, όσο μιλας, τίποτα κακό δεν θα σου κάνεις.
Σε διαβεβαιώ.

Και τις ξέρω τόσο καλά τις άδικες στιγμές...που τον δικό σου πονάς και μετά μετανοιώνεις πολύ...και να του εξηγήσεις πρέπει πως είναι η αγάπη και το μαζί που σε σπρώχνουν εκεί, γιατί που αλλού;

Δεν θα αλλάξει η μαμά.
Μην την αφήνεις να σε πληγώνει πια!

(μέρες πρέπει να μιλάμε)

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Δύσκολες καταστάσεις... πολύ δύσκολες!
Χρειάζεται φοβερή ψυχραιμία και πάνω απ' όλα καλούς φίλους! Σ' αυτούς θα πούμε τον πόνο μας, αυτοί θα μας πουν μια ζεστή κουβέντα, μια καλή συμβουλή...
Όσο για τους συντρόφους μας; Συχνά γίνονται τα αλεξικέραυνα της ζωής μας!

renata είπε...

Υφάντρα μου, μη, κούκλα μου. Άσε το θυμό σου να βγει εδώ, όχι πανω σου καλή μου. Τη μαμά σου μην την αφήνεις, όχι για να νιώσει εκείνη καλά να σμπαραλιάζει εσένα κάθε φορά! ;)
Για τον καλό σου έχει δίκιο η Ελένη! Φιλιάαά.

Υ.Γ.Εδώ μέσα ξέσπασεεε, εμείς καταλαβαίνουμε! ;) Πόσες φορές το χρησιμοποιώ να ξεσπάω, ουουου! ;)
Άντε, να μας έρθεις να σε πάμε όπου θες, τώρα που όλα πάνε καλά! ;)

αλκιμήδη είπε...

αυτό ομως το να ξεσπάμε στα λάθος πρόσωπα πολύ δύσκολο
εμένα γίνεται ο γιός μου το αλεξικέραυνό μου
δυστυχώς
εκεί που μας αποδέχονται πλήρως μόνο μπορούμε να ξεσπάσουμε,
τυχερή είσαι που έχεις τον καλό σου
καταλαβαίνει αυτός

Γωγώ είπε...

Δηλαδή τέλος καλό όλα καλά. Άραγε που να ήσουν χθες βράδυ;; Κάποιοι σε ψάχναμε! :)

kyriayf είπε...

Η σύνδεση μου τα΄χε "παίξει" και δεν μπορούσα να μπω... επιτέλους τώρα έχω Internet...

allmylife,
Τελικά, και "δυστυχώς", θα σας λέω τα ξεσπάσματα μου...
Και το θέμα "μαμά" είναι τεράστιο...
και θα φτιάξουμε και το μπλογκ του καλού μου, βρήκαμε όνομα, τώρα ψάχνουμε avatar...(θα σας πω... η "ρουφιάνα")
φιλάκι:)

ασκαρδαμυκτί μου,
σε δύσκολη μέρα περάσατε...
Δυστυχώς, δεν θέλω να χρησιμοποιώ τους άλλους, σαν αλεξικέραυνο...
δεν τους αξίζει...
καλημερα σας :)

Ρενάτα,
το "ξεσπασμα" εδώ, μου βγήκε σε πολύ καλό... ηρέμησα και με τον καλό μου τέλειωσαν τα "μούτρα"...
και είπαμε η "μαμά" θέλει πολύ κουβέντα...
φιλι:)

Αλκιμήδη!
πράγματι, ξεσπάμε σ' αυτούς που μας καταλαβαίνουν... Αλλά, ο μικρός Ιάσωνας, τι φταίει; Πεστα δω... πολλοί είμαστε τελικά κάπως έτσι!
φιλιά:)

Γωγούλα,
σπίτι έμεινα,... με ψάχνατε;
φιλιά:)

Natalia είπε...

Αχ βρε Υφένια μου....
Εν θέλει συζήτηση το θέμα μαμά...
Απόφαση θέλει...;ο)

kyriayf είπε...

Ναταλάκι, μόνιμα στη λήψη αποφάσεων μένω! το βήμα πιό πέρα δεν κάνω!!!
:)